Uzak değil sadece karşı kıyıdan yazıyorum bu satırları. Yabancı olmadığımız, benzer sokaklar, kültürler, insanlar arasından, Atina’dan. Çok değil henüz üç hafta oldu bu şehirde yaşamaya başlayalı ama ben çoktan büyüsüne kapıldım diyebilirim. Bunu söylemek için de bir çok nedenim var. Mesela küçük ama Atina’nın bütün ışıltısını gören bir balkona sahip odam ve sanki yıllardır tanıyormuşum gibi hissettiğim bir oda arkadaşım var. Tabi Atina’yı düşündüğümde bana hatırlattığı, aslında genel olarak bütün herkesin aklına gelecek üç şey daha var. Akropoli, Suvlaki ve grevler.

Akropoli, Yunanmistan’ın simgesi olarak bilinir. Eski Yunan’da tanrıların yaşadıkları tapınaklar burada bulunur.

Suvlaki, pita ekmeğiyle yapılan cacık veya mayonez soslarıyla yenilen inanılmaz lezzetli bir dönerdir.

Grevler ise Atina’da hayatı altüst eden belki de etmesi gereken eylemler diye tanımlanabilir. Burada ne zaman, nerede elinde pankart olan bir toplulukla karşılaşacağımı bilmeden yaşıyorum. Hayatı biraz da grev günlerine göre planlıyorum. Örneğin, genel bir grev günüyse toplu taşıma araçlarını hiç kullanmıyorum ya da belirli saatlerde ve sadece bir kaç saat için kullanabiliyorum. Devlet dairelerinin bu günlerde kapalı olduğunu ise hiç unutmuyorum.

Önyargısız geldiğim bu şehirde beklediğimden de sıcak karşılandım. Üniversiteye gidip koordinatörümle ilk tanıştığımda Türkçe „ Hoşgeldin“ denilerek karşılandım. Gelmeden önce Türk olduğum için yaşayabilecekleriö için uyarıldığım hiç bir olumsuz durumu yaşamadım. Rum dediklerimizle aynı sokaklarda yürüyorum, onların parçalarını dinlerken karşı kıyıdan özlediklerimi düşünüyorum. Ama biliyorum ki ben de özleniyorum.

“ Satırlara sarılmak!

İnsanlar genellikle reklamları sevmez. Aslında haklılar da, etrafta o kadar kötü örnek var ki.
Ama bazı reklamlar var buram buram deha kokuyor.
Austraila Post’un yaptırdığı bu reklam son zamanlarda gördüğüm en iyi iş ve ben yapan adamlara hafif bir kıskançlık ile saygı duydum.

Umarım sen de seversin.”

Bu satırlar yıllar önce mektuplaştığım bir dostumdan kaldı bana. Her açıp okuduğumda aynı heyecanı, aynı mutluluğu hissettiğim mektuplardan sadece biri. En son ne zaman mektup yazdınız ya da mektup aldınız bilmiyorum. O mektubu elinize aldığınızda yüzünüzde oluşan gülümsemeyle hayat ne kadar değişse de benim bir tarafım aynı kalacak dediniz mi bilmiyorum. Ama ben mektup almayı da yazmayı da farklı bir özgürlük olarak tanımlıyorum. Reklam metninde de yazıldığı gibi mektuba dokunmak karşınızdaki insana dokunmak kadar gerçek ve samimi benim için. Onun hayatından, kokusundan bir parça gibi…

Lütfen bu reklamı inceleyin eminim bana hissettirdiklerini hissedeceksiniz ve belki de bir mektup yazarak o insanın kendini özel hissettireceksiniz.

Tarif edemediğim bir korku var içimde, belirsizliğe karşı bir huzursuzluk. Değişime karşı gösterdiğim direnç yerini yavaş yavaş uyuma bırakıyor derken ve her gün yeni şeyler yaşarken hayatımda içimdeki korku nedir?

Bazen geçmişi özleyen biriyken geleceğin belirsizliğinin büyüsüne kapılmış hayaller kurarken buluyorum kendimi. O hayallerle daha mutlu bir insana dönüşüyorum ve korkularımı bertaraf etmeye çalışıyorum.

Gelecekte beni bekleyen en yakın değişim ise bu senenin sonunda öğrenci olma ayrıcalıklarımı kaybedecek olmam. Fakat, ben converslerim, jeanlerim, elimde kitaplarımla çok mutluyum. İstediğim zaman tembellik yapabilme, istediğim zaman okula gitme özgürlüğüm var. Birden bire büyümem, ona göre yaşamam, düşünmem istenecek kaçınılmaz bir son olarak. İçimdeki karamsar sesin söyledikleri böyleyken diğer bir ses daha güçlü bir şekilde İstanbul’da bir yaşam kurma hayalimi hatırlatmakta. Yaşa, gör ve sakın korkma diyor bu ses. Ben de tekrarlıyorum içimden. “Korkma hayallerinin peşinden git, yeni bir hayata aşık olduğun şehirde başla. Taksim’i, Boğaz’ı, insanı içine alan o müthiş karmaşıklığı düşün.”

“Sadece yürü küçük,yavaş ama doğru adımlarla yürü…”