Uzak değil sadece karşı kıyıdan yazıyorum bu satırları. Yabancı olmadığımız, benzer sokaklar, kültürler, insanlar arasından, Atina’dan. Çok değil henüz üç hafta oldu bu şehirde yaşamaya başlayalı ama ben çoktan büyüsüne kapıldım diyebilirim. Bunu söylemek için de bir çok nedenim var. Mesela küçük ama Atina’nın bütün ışıltısını gören bir balkona sahip odam ve sanki yıllardır tanıyormuşum gibi hissettiğim bir oda arkadaşım var. Tabi Atina’yı düşündüğümde bana hatırlattığı, aslında genel olarak bütün herkesin aklına gelecek üç şey daha var. Akropoli, Suvlaki ve grevler.
Akropoli, Yunanmistan’ın simgesi olarak bilinir. Eski Yunan’da tanrıların yaşadıkları tapınaklar burada bulunur.
Suvlaki, pita ekmeğiyle yapılan cacık veya mayonez soslarıyla yenilen inanılmaz lezzetli bir dönerdir.
Grevler ise Atina’da hayatı altüst eden belki de etmesi gereken eylemler diye tanımlanabilir. Burada ne zaman, nerede elinde pankart olan bir toplulukla karşılaşacağımı bilmeden yaşıyorum. Hayatı biraz da grev günlerine göre planlıyorum. Örneğin, genel bir grev günüyse toplu taşıma araçlarını hiç kullanmıyorum ya da belirli saatlerde ve sadece bir kaç saat için kullanabiliyorum. Devlet dairelerinin bu günlerde kapalı olduğunu ise hiç unutmuyorum.
Önyargısız geldiğim bu şehirde beklediğimden de sıcak karşılandım. Üniversiteye gidip koordinatörümle ilk tanıştığımda Türkçe „ Hoşgeldin“ denilerek karşılandım. Gelmeden önce Türk olduğum için yaşayabilecekleriö için uyarıldığım hiç bir olumsuz durumu yaşamadım. Rum dediklerimizle aynı sokaklarda yürüyorum, onların parçalarını dinlerken karşı kıyıdan özlediklerimi düşünüyorum. Ama biliyorum ki ben de özleniyorum.